W obwodzie prądu przemiennego występują dwa rodzaje energii elektrycznej dostarczanej do obciążenia z zasilacza: moc czynna i moc bierna. W przypadku obciążenia rezystancyjnego pobierana moc jest mocą czynną, a w przypadku obciążenia pojemnościowego lub indukcyjnego – mocą bierną. Napięcie i prąd mocy czynnej w tej samej fazie (moc prądu przemiennego to różnica między mocą czynną a bierną). Gdy napięcie przekracza natężenie, powstaje moc bierna indukcyjna; gdy prąd przekracza napięcie, powstaje moc bierna pojemnościowa.

Moc czynna to moc elektryczna potrzebna do utrzymania prawidłowej pracy urządzeń elektrycznych, czyli do konwersji energii elektrycznej na inne formy energii (energię mechaniczną, energię świetlną, ciepło). Na przykład: silnik elektryczny o mocy 5,5 kilowata to energia elektryczna przekształcana w energię mechaniczną, napędzającą pompę do pompowania wody lub młockarnię; różne urządzenia oświetleniowe są przekształcane w energię świetlną, aby ludzie mogli się oświetlić i pracować.

Moc bierna jest pojęciem bardziej abstrakcyjnym; jest to moc elektryczna wykorzystywana do wymiany pól elektrycznych i magnetycznych w obwodzie oraz do tworzenia i utrzymywania pola magnetycznego w urządzeniach elektrycznych. Nie działa ona zewnętrznie, lecz jest przekształcana w inne formy energii. Każde urządzenie elektryczne z cewką elektromagnetyczną zużywa moc bierną, aby wytworzyć pole magnetyczne. Na przykład 40-watowa lampa fluorescencyjna potrzebuje ponad 40 watów mocy czynnej (statecznik również musi zużywać część mocy czynnej) do emisji światła, ale potrzebuje również około 80 watów mocy biernej, aby cewka statecznika wytworzyła zmienne pole magnetyczne. Ponieważ nie wykonuje ona pracy zewnętrznej, nazywana jest jedynie „reaktywną”.