Kondensator rezonansowy to element obwodu, który zazwyczaj składa się z kondensatora i cewki indukcyjnej połączonych równolegle. Gdy kondensator jest rozładowywany, cewka indukcyjna zaczyna płynąć wstecznym prądem odrzutowym, a cewka indukcyjna jest ładowana. Gdy napięcie cewki indukcyjnej osiągnie maksimum, kondensator jest rozładowywany, a następnie cewka indukcyjna zaczyna się rozładowywać, a kondensator zaczyna się ładować. Taka reakcja zwrotna nazywa się rezonansem. W tym procesie indukcyjność jest stale ładowana i rozładowywana, generując fale elektromagnetyczne.

Zasada fizyczna

W obwodzie zawierającym kondensatory i cewki indukcyjne, jeśli kondensatory i cewki indukcyjne są połączone równolegle, może to nastąpić w krótkim okresie czasu: napięcie kondensatora stopniowo wzrasta, podczas gdy prąd stopniowo maleje; W tym samym czasie prąd cewki indukcyjnej stopniowo wzrasta, a napięcie cewki indukcyjnej stopniowo maleje. W kolejnym krótkim okresie czasu napięcie kondensatora stopniowo spada, podczas gdy prąd stopniowo rośnie; W tym samym czasie prąd cewki indukcyjnej stopniowo maleje, a napięcie cewki indukcyjnej stopniowo rośnie. Wzrost napięcia może osiągnąć dodatnią wartość maksymalną, spadek napięcia może również osiągnąć ujemną wartość maksymalną, a kierunek tego samego prądu również zmieni się w kierunku dodatnim i ujemnym w tym procesie, w tym czasie nazywamy to oscylacją elektryczną obwodu.

Zjawisko oscylacji obwodu może stopniowo zanikać lub utrzymywać się bez zmian. Utrzymujące się oscylacje nazywamy oscylacjami o stałej amplitudzie, znanymi również jako rezonans.

Czas, w którym napięcie kondensatora lub cewki dwufazowej zmienia się w ciągu jednego cyklu, nazywa się okresem rezonansowym, a odwrotność okresu rezonansowego częstotliwością rezonansową. Tak zwana częstotliwość rezonansowa jest definiowana w ten sposób. Jest ona związana z parametrami kondensatora C i cewki L, a mianowicie: f = 1/√LC.

(L to indukcyjność, a C to pojemność)